Inulin is een van nature plantaardig mengsel van polysachariden waarvan de bouwstenen voornamelijk uit fructose bestaan; veel planten slaan het op als reservestof. Vooral composieten en schermbloemen worden genoemd, waaronder cichorei, aardpeer, yacon, dahlia, artisjok, paardenbloem, schorseneer en pastinaak. Ook agave, tarwe, ui, banaan, knoflook en asperge worden genoemd als planten die Inulin bevatten. In planten bevindt de reservestof zich vooral in wortels en wortelstokken. Anders dan bij veel planten die zetmeel als opslagvorm gebruiken, dient Inulin bij de betreffende soorten als koolhydraatreserve.
Voor industriële productie wordt Inulin vaak gewonnen uit cichoreiwortels, die worden beschreven als de belangrijkste bron van commercieel Inulin. Na de oogst worden de wortels gewassen en fijngesneden. Vervolgens wordt Inulin met heet water of ethanol geëxtraheerd. Daarna volgen isolatie en zuivering, waarna het materiaal wordt gesproeidroogd. Inulin kan ook uit sacharose worden gemaakt. De plantaardige herkomst van een cosmetische grondstof hangt dus af van de gebruikte uitgangsstof en productiemethode.
De ontdekking wordt toegeschreven aan Valentin Rose de Jongere, die Inulin isoleerde uit de wortel van de echte alant, Inula helenium. De Duitstalige beschrijving dateert de ontdekking op 1807, terwijl de Engelstalige beschrijving 1804 vermeldt. Volgens de Engelstalige beschrijving werd de stof verkregen door de wortel met water te koken. Later onderzoek naar de chemische structuur vond plaats in de jaren 1920; in de jaren 1930 werd Inulin ook gebruikt als meetstof bij onderzoek naar de nierfunctie. De naam wordt hier niet etymologisch verklaard; de gedocumenteerde historische band is met het plantengeslacht Inula en de alantwortel.