Propolis is een harsachtige massa die honingbijen uit plantaardige harsen vormen en in de bijenkorf verder verwerken. De bijen verzamelen het uitgangsmateriaal vooral bij knoppen en soms op beschadigde plekken van verschillende bomen. In Europa worden berken, beuken, elzen, sparren, populieren, paardenkastanjes en iepen genoemd als voorbeelden van zulke bronnen. In de bijenkorf wordt de hars vermengd met was, stuifmeel en speekselafscheidingen van de bijen. Het materiaal dat zo ontstaat, dient als kleverig bouwmateriaal waarmee bijen kleine kieren en openingen afdichten.
De exacte samenstelling kan variëren naargelang het beschikbare hars en de herkomst, want propolis is geen afzonderlijke chemische stof, maar een complex mengsel van natuurlijke stoffen. Typische bestanddelen zijn natuurlijke hars en pollenbalsem, was, stuifmeel en etherische oliën. Andere genoemde stofgroepen zijn flavonoïden, fenolen en hun esters, gom en polysachariden. Welke plantaardige harsen in een bijenvolk terechtkomen, hangt onder andere af van de bomen die in de omgeving beschikbaar zijn. Daarom kan voor deze grondstof geen onveranderlijk standaardprofiel worden aangenomen.
Imkers winnen propolis door afgekitte plekken in de bijenkast af te schrapen of door een fijnmazig kunststof rooster te gebruiken, waarvan de openingen door de bijen met hars worden afgesloten. Na afkoeling wordt het materiaal bros en kan het worden losgemaakt door het rooster te buigen. Voor verdere verwerking kan ruwe propolis worden opgelost in alcohol met een hoog alcoholpercentage en vervolgens worden gescheiden van onoplosbare verontreinigingen. De naam propolis wordt herleid tot Griekse woorddelen met de betekenis „voor” en „stad”, een verwijzing naar de ligging van de hars bij de ingangen van de bijenkorf. In de hier beschikbare gegevens wordt geen afzonderlijke ontdekking of specifieke uitvinder vermeld.