Cellulose bestaat uit lineaire ketens van glucose-eenheden die met beta-1,4-glycosidische bindingen aan elkaar zijn verbonden. In de celwanden van planten vormen de ketens microfibrillen met een geordende, kristallijne structuur. Binnen de fibrillen zijn er minder geordende gebieden die tijdens de productie kunnen worden afgescheiden. De naam Microcrystalline Cellulose beschrijft het geïsoleerde kristallijne deel van deze vezels in colloïdale vorm.
De fysische eigenschappen hangen samen met de vezelstructuur en de verwerking. De kristallijne gebieden zijn onoplosbaar in water en bestand tegen reagentia; voor cellulose wordt bovendien beschreven dat ze onoplosbaar is in alcoholen en organische oplosmiddelen. In cosmetica kan vast cellulosepoeder als schuurmiddel worden gebruikt, terwijl het in een formule ook een absorberende of viscositeitsregelende functie kan hebben. Deze functies berusten op het materiaal als deeltje en bestanddeel van de formule, niet op een aangetoonde biochemische signaalroute in de huid.
De productie kan plaatsvinden door middel van zuurhydrolyse, waarbij minder geordende cellulosegebieden worden aangetast en kristallijne domeinen behouden blijven. Andere beschreven methoden zijn onder meer mechanisch malen, reactieve extrusie, enzymatische processen, ultrasoonbehandeling en stoombehandeling. Deeltjesgrootte, dichtheid, porositeit, vochtopname en kristalliniteit zijn eigenschappen waarmee de geschiktheid van het materiaal voor technische toepassingen wordt gekarakteriseerd. Dit betekent dat de grondstofbron en het productieproces mede de eigenschappen van het betreffende materiaal kunnen bepalen.
De functies die voor cosmetische producten worden genoemd, hebben vooral betrekking op de productstructuur, het gedrag van poeders en mechanisch polijsten. Een functieaanduiding zoals emulsie stabiliserend of absorberend bewijst op zichzelf geen specifieke verzorgende werking op de huid. Er wordt hier geen beroep gedaan op overtuigend onderzoek naar een afzonderlijk cosmetisch voordeel. Bij de beoordeling van een product zijn daarom de volledige formule, het daadwerkelijke gebruik en de beoogde functie van belang.