Polyisobutene

Polyisobutene kan invloed hebben op de consistentie en het aanbrengen van een cosmeticaproduct. Als bindmiddel ondersteunt het de samenhang van poederachtige bestanddelen; als filmvormer helpt het ervoor te zorgen dat een product na het aanbrengen een aaneengesloten laag achterlaat. Daarnaast kan het de stroperigheid van een formule veranderen.

De stof wordt onder meer gebruikt in make-up, huid- en haarverzorging en lipcosmetica. Voorbeelden van lipproducten zijn lipgloss, lipolie en lipmaskers. Welke functie Polyisobutene in een bepaald product heeft, hangt af van de samenstelling ervan.

De beoordeling van de verdraagzaamheid op de website classificeert Polyisobutene met score 5 als een gemiddeld risico, geel. Om je eigen oordeel te vormen, kun je op de ingrediëntenlijst zoeken naar de exacte INCI-benaming Polyisobutene. Alleen de naam zegt niet hoeveel van de stof erin zit of welk effect het uiteindelijke product heeft.

De genoemde functies beschrijven de rol van de stof in de formule en vormen op zichzelf geen bewijs voor een specifieke verzorgende werking. Beoordeel een product daarom op basis van de volledige samenstelling en het beoogde gebruik.

In cosmetische formules wordt Polyisobutene gebruikt als bindmiddel, filmvormer of viscositeitsregelaar. De bindende functie is relevant voor poeders en andere producten met poederachtige bestanddelen, omdat het de ingrediënten bij elkaar kan houden. Een filmvormende functie is mogelijk in formules die na het aanbrengen een aaneengesloten laag achterlaten op de huid, het haar of de nagels.

Polyisobutene komt voor in verschillende productgroepen, waaronder make-up, huidverzorging, haarverzorging en lipcosmetica. Bij lipproducten kunnen de consistentie en eigenschappen van het eindproduct afhangen van de rol van het polymeer in de formule. Uit de genoemde functies kan geen specifieke dosering worden afgeleid.

Wil je het ingrediënt herkennen, zoek dan in de INCI-lijst naar Polyisobutene. De overige ingrediënten en het soort product helpen je om het gebruik van het uiteindelijke cosmeticaproduct te beoordelen. Volg bij het gebruik de aanwijzingen op de verpakking.

Ingrediënten van cosmetische producten vallen in de Europese Unie onder wettelijke voorschriften. Voor Polyisobutene beschrijven de vermelde cosmetische functies het technische gebruik als bindmiddel, filmvormer en viscositeitsregelaar. Deze functieaanduidingen beschrijven de rol in een formule en zeggen niets over de verdraagzaamheid van elke afzonderlijke productformule.

Op de ingrediëntenlijst is Polyisobutene te herkennen aan precies deze INCI-benaming. Hydrogenated Polyisobutene is hiervan te onderscheiden als een afzonderlijke ingrediëntvermelding. Wil je bepaalde ingrediënten vermijden, dan kun je de benamingen toetsen aan je persoonlijke criteria.

Bij de beoordeling van een cosmeticaproduct is de volledige samenstelling bepalend. De materiaaleigenschappen van Polyisobutene kunnen variëren afhankelijk van de molaire massa. Dit betreft de technische eigenschappen van het polymeer en vervangt geen beoordeling van de uiteindelijke formule.

Polyisobuteen, ook wel polyisobutyleen genoemd en vaak afgekort tot PIB, is een homopolymeer van isobuteen, waarvan de chemische naam 2-methylpropeen is. Als homopolymeer bestaat het uit herhaalde eenheden van hetzelfde uitgangsmolecuul en behoort het tot de synthetisch geproduceerde polymeren. In cosmetica wordt de INCI-naam Polyisobutene gebruikt; de Nederlandse benaming is gepolymeriseerd isobuteen. Het materiaal wordt niet gewonnen als plantenextract, maar geproduceerd door chemische polymerisatie. De naam verwijst naar isobuteen als bouwsteen, terwijl het voorvoegsel „poly” aangeeft dat veel van zulke eenheden aan elkaar zijn gekoppeld.

De industriële geschiedenis van het materiaal gaat terug tot 1931, toen het voor het eerst werd geproduceerd door Badische Anilin- und Sodafabrik in Ludwigshafen-Oppau. Het kwam op de markt onder de handelsnaam Oppanol. Een advertentie uit 1939 beschreef onder meer toepassingen voor elektrische isolatie, waterdichte afdichtingen en gietmassa's. Buiten cosmetische formules werd Polyisobutene later onder meer gebruikt voor lijmen, afdichtingsmiddelen, coatings en als toevoeging aan andere kunststoffen. Dit technische gebruik moet worden onderscheiden van het gebruik als ingrediënt in cosmetische formules.

Voor de productie wordt isobuteen kationisch gepolymeriseerd, waarbij de bouwstenen aan elkaar worden gekoppeld tot polymeerketens. Afhankelijk van de gewenste molaire massa kan de reactie plaatsvinden bij temperaturen tussen min 100 en 0 graden Celsius. Lagere reactietemperaturen leiden daarbij tot een hogere molaire massa. Als initiatoren worden onder meer Lewiszuren in combinatie met water of alcoholen genoemd. Verschillende ketenlengtes verklaren waarom Polyisobutene, afhankelijk van de variant, kan variëren van een viskeuze olieachtige substantie tot kleverige of rubberachtige materialen.

Polyisobutene is een synthetisch homopolymeer van 2-methyl-1-propeen, ook wel isobuteen genoemd. In cosmetische formules wordt het ingedeeld als bindmiddel, filmvormer en viscositeitsregelaar. Het uiterlijk hangt af van de molaire massa: er zijn zowel viskeuze, olieachtige vormen als kleverige en rubberachtige materialen beschreven. Voor cosmetische producten is dus niet één vaste verschijningsvorm kenmerkend, maar de specifieke variant van het polymeer. De kenmerken hieronder beschrijven de stof en de functies ervan in formules, niet automatisch de werking van een afgewerkt product.

• Polyisobuteen ontstaat door polymerisatie van isobuteen en is het homopolymeer daarvan.
• De molaire massa bepaalt mede of het materiaal viskeus en olieachtig, plastisch en kleverig of rubberachtig is.
• Als bindmiddel draagt het bij aan de samenhang van producten met poeder of andere poederachtige bestanddelen.
• Als filmvormer kan het na het aanbrengen een laag vormen op de huid, het haar of de nagels.
• Als viscositeitsregelaar kan het de stroperigheid van een cosmetische formule verhogen of verlagen.
• De vermelde CosIng-functies beschrijven de rol in de formule en vormen op zichzelf geen bewijs voor cosmetische effecten.

Polyisobutene is een homopolymeer waarvan de bouwstenen uit isobuteen bestaan. Tijdens de productie worden de moleculen door kationische polymerisatie aan elkaar gekoppeld tot polymeerketens. De reactietemperatuur beïnvloedt de molaire massa: lagere temperaturen gaan samen met een hogere molaire massa.

Afhankelijk van de molaire massa kan het materiaal voorkomen als een viskeuze olie, kleverige massa of rubberachtige stof. Deze verschillen beschrijven varianten van hetzelfde polymeer en verklaren waarom de technische verwerking ervan kan variëren.

In cosmetische formules kan Polyisobutene poederachtige bestanddelen binden, de consistentie beïnvloeden of een film vormen op de huid, het haar en de nagels. Deze functies hebben betrekking op de verwerking en de fysische eigenschappen van het product. Op zichzelf bewijzen ze geen biologisch effect op de huid.

De eigenschappen van het uiteindelijke cosmeticaproduct hangen af van de totale formule. Op basis van de beschikbare informatie kunnen betrouwbare studies naar cosmetische voordelen niet worden beoordeeld.